Verizon

August 5, 2010 (Thursday), habang nasa gitna ako ng aking ikaapat at huling araw ng Employee Orientation Program dahil ako ay isa ng ganap na Landbanker ay nakatanggap ako ng tawag mula kay Ms. Paola ng Verizon. Sabi ng kasamahan ko, ang Verizon daw ang PLDT ng U.S.,wow! Nagusap kami sandali ni Ms. Paola at pagkatapos ay sinabi niya na may technical interview ako bukas (August 10, 2010, Friday). Ang isa sa mga NOC manager nila ang magiinterview sakin, si Mr. Allan Carlos. Kinabahan ako bigla, technical interview daw kasi. Batid ko na hindi pa ganun kalalim ang nalalaman ko sa field ng networking. Yikes, siguradong mangangamote ako pero sige, wala naman sigurong mawawala sakin. Andaming tumatakbo sa isip ko noong mga oras na iyon. Pati na rin ang kung papaano ako makakapunta sa Muntinlupa na alam kong malayo at matrapik. Pero bigla kong naalala na magkikita nga pala kami ni Astroboy bukas. Tamang tama, magpapasama ako.

At ayun na nga, dumating na ang Biyernes. Magaaral dapat ako ng ilang mga technical terms pero mapaglaro talaga ang tadhana dahil itong si Santiago branch ay buong araw kong kausap dahil sa kakaibang niyang problema na sa tingin ko ay may kaugnayan sa routing nila. Hindi na nga ako nagkapagaral at dumating na ang alas kwatro kasama si Astroboy upang samahan ako sa Filinvest Corporate City. Dumaan muna kami sa Robinson's Manila upang bumili ng skirt dahil ang kasalukuyang kong suot na skirt at tumataas kapag ako ay naglalakad.

Sumakay kami ng non aircon bus sa may Taft at bumaba kami sa may palengke sa Alabang, naglakad lakad at nakakatuwa dahil sa aming paglalakad na walang direksyon ay narating namin ang Filinvest corporate city. Mula duon ay nagtricycle kami para marating ang northgate at pagkatapos ay umikot ikot hanggang makita sa wakas ang Plaza D. Ganap na 6:15 ako nakarating sa Verizon, late na sa interview kong 6:00. Maayos naman, wala masyadong tao na di gaya ng aking inaasahan. Hindi rin nakakaintimidate ang mga tao dahil mga nakapantalon lang sila, mukha pa nga akong over dressed dahil sa corporate outfit ko.

Ayun na nga, nakita ko na si Mr. Allan Carlos. Hindi siya gaya ng aking inaasahan. Akala ko mataba siya. Hehe! Mula sa 3rd floor ay bumaba kami sa 1st floor at dun na niya ako ininterview. Nagulat ako ng inabutan niya ako ng green na papel. Green = Landbank. Pambihira. Ayun, sumagot ako ng ilang mga tanong na nakakatawa ang mga sagot ko. Pagkatapos ay ang oral interview na, hindi ko alam kung dapat akong mahiya sa sarili ko pero siguro nga ay dapat akong mahiya. Andami kong hindi nasagot na mga terminologies na tinatanong niya. Familiar ako sa mga terms na yun pero hindi ko lang talaga matandaan ang mga meaning. Kamote talaga ako. Example ay ang T1 at E1, kung two years ago nya tinanong sakin iyon ay masasagot ko yun. Ang DTE/DCE, CSU/DSU, CIR, at iba pa na kung tinanong niya sakin last year ay masasagot ko. Isang right love at the wrong time ang nangyari. Sinabi na nya agad sa akin na hindi ako nakapasa. Nakakatawa na nakakaiyak na nakakahilo na nakakamulat ng kaisipan.

"You should study more." Yan ang sabi ni Mr. Allan. Isang bagay na alam kong dapat kong ginagawa pero kailangan yata talaga na isang hindi ko kilalang tao ang magsabi sakin nito para magising ako. Ang buong interview ay nagustuhan ko kahit pa hindi ako natanggap. Bakit? Dahil natuto ako. Hindi ito pampalubag loob, ito ang tunay na naramdaman ko.

Ang tanging kawalan ko lang ay yung pamasahe ko pero ang buong experience ko na pagpunta sa Alabang kasama si Astroboy, ang pagpapainterview at ang pagkagising ko sa katotohanan ay.. worth it.

Hindi ako para sa Landbank lamang. Sabi nga ni Ramon Bautista,

Kung masaya ka na sa buhay mo, wag nalang. Kung sa tingin mo may isasaya pa yan at gusto mo yun, GO FOR IT!


P.S.
Kung sakaling mabasa ito ni Astroboy, gusto kong magpasalamat sa'yo. Isa ka sa mga dahilan kaya naging maganda ang experience ko na ito. At isa pa, para sa iyo itong ginagawa ko. =)

Domestic Rat

July 13, Martes, ay nakatanggap ako ng tawag mula sa Smart Communications, iniimbitahan daw nila ako sa isang interview para sa posisyong Information Security Analyst na inapplyan ko sa July 15, Huwebes, 1:30 pm. Dumaan ang Miyerkules, si Bagyong Basyang, mga brownout at dumating na nga ang araw na ito. Hindi ko alam kung anong pumasok sa kukote ko at naisipan kong hindi sumipot sa interview sa isa sa mga pinapangarap kong mapagtrabahuhan na kumpanya.

Nang nagsimula ang araw na ito ay nagdadalawang isip pa ako, pero ang pagiisip ko ay sinalubong ng madaming tawag mula sa mga offline na mga branches ng Land Bank sa iba't ibang parte ng bansa. Nakakangarag dahil ang aga aga pa lang ay andami ng trabaho at marami pang hindi pumasok sa mga teammates ko. At nung sumagi muli sa balintataw ko ng mga alas dies ng umaga ang interview ay naisip ko na kahit andami dami kong ginagawa nung mga panahon na iyon ay masaya pa din ako.

Siguro ganun talaga ang pagkatao ko. Kapag nakahanap na ako ng bagay na nakapagpapasaya sa akin ay hindi na ako bumibitiw at nagbabakasali na baka may iba pang mas makapagpasaya sa akin. Kaya siguro magaanim na taon na kami ng boypren ko at kaya siguro Jollispaghetti ang inoorder ko palagi sa Jollibee.

Hindi ako sigurado kung tama ang ginawa kong pagtanggi sa pagkakataon pero ang alam ko ay masaya ako sa ngayon. =)

Wow Weekeend

Alrightyroo, where I start. Ok, how about, I might lose my job because of the series of stupid job-related stunts I did within the last 24 hours.

Stupidity No. 1
We are suppose to upgrade the teller system to version 5. Upgrading can only be done after all the transactions for the day has been encoded but stupid me, I did the upgrade without confirming if all the bank transactions has already been encoded and so now I do not know what out of this world error awaits me on Monday.

Stupidity No. 2
I failed to activate the links that is suppose to put the ATM of the whole bank in online status by 2 am, but the ATMs was online by 11 am. Imagine that downtime and the money lost by the bank and the punishment I am going to get because of that.

I am doomed.

Fan Girl

O sige na nga aaminin ko na, kabilang na rin ako sa madaming tagahanga ng SNSD o Girls Generation. Ibang klase kasi, ang gaganda at masasabi kong talented naman sila. Sana may ganito ring kainteresanteng mga celebrity sa Pinas para hindi na kailangang tumili sa mga singkit naming mga kababayan ko. Hindi mo naman talaga masisisi ang mga Pilipino kung nahuhumaling sila sa Kpop. Puros revival at panggagaya naman kasi ang Ppop. Kahit pa korni o jologs tignan ang mga koreanong ito, mas gusto ko naman silang panuorin kaysa sa Asap at Party Pilipinas.

Paborito kong miyembro ng SNSD si Hyoyeon. Parang magkakamukha lang kasi silang lahat at siya lang ang natatandaan ko yung mukha. Kahit parang marami yata ang may ayaw sa kanya dahil napapangitan sila, siya pa din ang pinakagusto ko, dahil na rin siguro sa hilig ko sa pagsasayaw.

So far ito ang pinakagusto kong video clip nila sa youtube,

Random Thoughts

Wala akong ibang mapaglagyan nitong mga hindi tapos na mga kurokuro ko kaya dito na lang muna..


**
Hindi lahat ng nagwawalang bahala ay walang pakialam,
Minsan nagwawalang bahala ang isang tao para mapanatili ang kanyang katinuan,
Dahil sa dinamirami ng problema sa mundo,
Wag ka ng magtaka kung bakit madami ang nakakalbo

**
When death is near and heaven is uncertain,
He just wraps his arms around me and then,
Its serenity.

itutuloy ko na lang ang mga ito sa susunod, magpapraktis muna ako para sa job interview ko sa Monday.

Balik Tanaw at HPB Rizal

June 19, 2010
Bulacan State University
Malolos, Bulacan

Kahapon ay aattend dapat ako ng seminar ng study program sa UK kasama ang mga dati kong mga kaklase sa kolehiyo na sila Marlene, Bien at Ramon. Pero dahil late na kami at may nakasabay kaming mga late din na mga nursing students ay nawalan na kami ng gana kaya nagpasya kaming pumunta na lang sa aming dating eskwelahan, sa BSU.

Dumiretso na kami sa gate 1 at pagkapasok namin ay nagulat kami sa aming nakita, hindi na ito ang BSU na aming kilala.
Oha! May Robinson's Supermarket, KFC, Gerry's Grill, Mcdo, Joey Pepperoni, Figaro, Mang Inasal, Fix, at iba pa sa school nyo. Haha! Naalala ko dati, itlog ng pugo lang ang kasiyahan ng mga estudyante noong panahon ko.

Ito pa ang ibang tumambad sa aming pagbisita,

Ang bagong covered court

Ang Rizal Park at ang bagong building

Pero kahit malaki na ang pinagbago ng BSU ay meron pa ding mga bagay na gaya pa rin ng dati,

Ang Engineering building, ay may nabago pala kasi may stall na ng hongkong fried noodles

Ang CR sa 2nd Floor ng Eng. Bldg., ay may bago rin pala, yung apple green na trash bin

Eto walang pinagbago, ang mahabang proseso ng enrollment

Ang nilimot ng makabagong panahon na Integ

Ang sampung pisong red tea

At higit sa lahat, walang pinagbago ang walang humpay na tawanan, masarap na kwentuhan, tunay na pagkakaibigan at masayang samahan. =)

Fashion Designer

Yan ang gusto kong maging ngayon. Isang Electronics Engineer/Fashion Designer. Tigas!

Dahil yan isang blog na natagpuan ko sa blogcatalog.com. Kahit pa hindi ko maintindihan ang mga nakasulat dun dahil iba ang lenggwaheng gamit nya ay parang akong bata na nagbabasa ng encyclopedia na naengganyo sa mga litrato dun sa blog nya. Naisip ko bigla ang hilig ko sa mga damit at kung papaanong hirap akong bumili ng mga damit dahil may sarili akong style na gusto na hindi ko nakikita sa mga mall at naisip ko na gusto ko ding matutong gumawa ng sarili kong damit at gumawa ng damit para sa ibang tao at naisip ko din na naiinggit ako sa mga anak mayaman na gumagawa ng sarili nilang mga damit para ipangCosplay. Ting! Isang bumbilya ang umilaw sa kukote ko. Gusto kong maging isang fashion designer. Teka, ito nga pala yung blog na nakainspire sa akin: Pindot!

Kaya ayun, dali dali kong sinearch sa google ang dressmaking at tumambad sa akin ang site ng Fashion Institute of the Philippines. Dali dali kong tinignan kung magkano ang mga kurso para maging isang mahusay na high class mananahi at BENGA!, high class din ang presyo. Pero di ako susuko, manonood na lang ako ng mga tutorial sa youtube. Tama, yun nga ang gagawin ko. Sana buo pa yung sewing machine ng lola ko na paborito kong sakyan yung pedal nung bata pa ako.

At gusto ko pala na ako ang tatahi ng traje de boda ko pagdating ng tamang panahon at gusto ko ganito ang disenyo nun: