Heto na si Paulakwatsera, nakaupo sa isang estrangherong upuan sa isang di kilalang lugar kaharap ang mga di pamilyar na mga mukha. Hindi na bago sa kanya ang ganitong tagpo pero alam niyang may kakaiba sa sitwasyon na kanyang kinalalagyan ngayon. Batid niyang sa paglalakbay na ito, wala ni sinuman sa kanyang pagtanungan ang nakakaalam sa tamang daan patungo sa kanyang destinasyon.
Binura na rin ng nakaraan ang daan patungo sa kanyang pinagmulan kaya ang maaari na lamang niyang gawin ay harapin ang daan at magpatuloy sa paglalakbay. Hindi siya masaya pero hindi rin siya malungkot pero ang kiliti sa kanyang tiyan ang nagbibigay sa kanya ng pagkakuntento sa kasalukuyang sitwasyon.
