Domestic Rat

July 13, Martes, ay nakatanggap ako ng tawag mula sa Smart Communications, iniimbitahan daw nila ako sa isang interview para sa posisyong Information Security Analyst na inapplyan ko sa July 15, Huwebes, 1:30 pm. Dumaan ang Miyerkules, si Bagyong Basyang, mga brownout at dumating na nga ang araw na ito. Hindi ko alam kung anong pumasok sa kukote ko at naisipan kong hindi sumipot sa interview sa isa sa mga pinapangarap kong mapagtrabahuhan na kumpanya.

Nang nagsimula ang araw na ito ay nagdadalawang isip pa ako, pero ang pagiisip ko ay sinalubong ng madaming tawag mula sa mga offline na mga branches ng Land Bank sa iba't ibang parte ng bansa. Nakakangarag dahil ang aga aga pa lang ay andami ng trabaho at marami pang hindi pumasok sa mga teammates ko. At nung sumagi muli sa balintataw ko ng mga alas dies ng umaga ang interview ay naisip ko na kahit andami dami kong ginagawa nung mga panahon na iyon ay masaya pa din ako.

Siguro ganun talaga ang pagkatao ko. Kapag nakahanap na ako ng bagay na nakapagpapasaya sa akin ay hindi na ako bumibitiw at nagbabakasali na baka may iba pang mas makapagpasaya sa akin. Kaya siguro magaanim na taon na kami ng boypren ko at kaya siguro Jollispaghetti ang inoorder ko palagi sa Jollibee.

Hindi ako sigurado kung tama ang ginawa kong pagtanggi sa pagkakataon pero ang alam ko ay masaya ako sa ngayon. =)

Dreams

Negativity surrounded me last night as I was pondering on this harsh reality. Because really, I am no Walt Disney or Michael Jordan or Jovit Baldovino. And chances are more than half of my dreams will never happen. So all the hope is lost within me until this morning when I decided to click on a certain facebook application, God wants You to Know, and it said..

"On this day God wants you to know..

... that when you pursue your dreams, every second is an encounter with God. Following your dreams opens your heart allowing God to enter and fill you with bliss."


Weird. I don't know who owns that application and I'm pretty sure it is not God but it usually says the right things at the right time.

And maybe its not too late to follow my dreams. I almost forgot that I am an achiever. I was a valedictorian in preschool, a silver medalist in gradeschool, belongs to the upper 20% of the class in highschool, a dean's lister in college, and a board passer with a total percentage of 81.

I can be what I want once I put my mind in to it. What in the world was I thinking, letting my flame die just like that. I am a fighter and I usually strive to be better than most. Ha! Screw John Barrymore, I am off to make my own awesome quotations about my awesome life. Watch me!

Kung fu Pandoughnuts

Sobrang tagal na nitong movie na ito pero ngayon ko lang napanuod. Actually hindi ko talaga siya napanuod ng buo dahil kasabay niya ang gossip girl na siyang tunay kong paborito pero may napanuod akong parte na talagang tumatak sa aking utak. Di ko alam kung pagbibiro ng pagkakataon o kung ano man pero sobrang makahulugan para sa akin ng palitan ng salitang ito ng mga sumusunod na tauhan sa Kung Fu Panda.

Oogway: Look at this tree, Shifu. I cannot make it blossom when it suits me nor make it bear fruit before its time.
Shifu: But there are things we *can* control: I can control when the fruit will fall, I can control where to plant the seed: that is no illusion, Master!
Oogway: Ah, yes. But no matter what you do, that seed will grow to be a peach tree. You may wish for an apple or an orange, but you will get a peach.
Shifu: But a peach cannot defeat Tai Lung!
Oogway: Maybe it can, if you are willing to guide, to nurture it, to believe in it.
Shifu: But how? How? I need your help, master.
Oogway: No, you just need to believe. Promise me, Shifu, promise me you will believe.

Ayun. Naalala ko yung ginawa kong status message sa fb at ang nakuha kong comment:
I shot for the sky, I'm stuck on the ground.

At ang nakuha kong sagot ay, "patience paupau."

Siguro nga tama siya, masyado akong nagmamadali. Masyado kong iniisip ang mga bagay bagay. Pakiramdam ko kasi na matanda na ako ay wala pa rin akong nararating kaya binabagabag na ako ng aking pagkamainipin. Sana nga pagdating ng panahon ay lumagay sa tamang lugar ang mga bagay bagay. Dapat nga siguro talaga akong maghintay at maniwala.

At habang ako'y naghihintay ay nais kong ikwento ng kaunti ang kakatwang araw na ito. Nagumpisa ng hindi maganda dahil sa mga munting problema sa trabaho at unang araw ng pagkatas ng aking pagkababae pero matapos ang tanghalian ay ininterview ako ni bossing para sa regularization ko, nilibre ako ng sugar raised doughnut ng isa kong katrabaho, nilibre pa ulit ako ng isa kong katrabaho ng bavarian filled choco bar doughnut at paguwi ko ay nakakagulat na may doughnut ulit sa mesa.

Siguro ang buhay ay parang araw na ito. Hindi man maging maganda ang simula ay dapat lang maghintay at maniwala. Magiging matamis din ang lahat. Apir!