Oogway: Look at this tree, Shifu. I cannot make it blossom when it suits me nor make it bear fruit before its time.
Shifu: But there are things we *can* control: I can control when the fruit will fall, I can control where to plant the seed: that is no illusion, Master!
Oogway: Ah, yes. But no matter what you do, that seed will grow to be a peach tree. You may wish for an apple or an orange, but you will get a peach.
Shifu: But a peach cannot defeat Tai Lung!
Oogway: Maybe it can, if you are willing to guide, to nurture it, to believe in it.
Shifu: But how? How? I need your help, master.
Oogway: No, you just need to believe. Promise me, Shifu, promise me you will believe.
Ayun. Naalala ko yung ginawa kong status message sa fb at ang nakuha kong comment:
I shot for the sky, I'm stuck on the ground.
At ang nakuha kong sagot ay, "patience paupau."
Siguro nga tama siya, masyado akong nagmamadali. Masyado kong iniisip ang mga bagay bagay. Pakiramdam ko kasi na matanda na ako ay wala pa rin akong nararating kaya binabagabag na ako ng aking pagkamainipin. Sana nga pagdating ng panahon ay lumagay sa tamang lugar ang mga bagay bagay. Dapat nga siguro talaga akong maghintay at maniwala.
At habang ako'y naghihintay ay nais kong ikwento ng kaunti ang kakatwang araw na ito. Nagumpisa ng hindi maganda dahil sa mga munting problema sa trabaho at unang araw ng pagkatas ng aking pagkababae pero matapos ang tanghalian ay ininterview ako ni bossing para sa regularization ko, nilibre ako ng sugar raised doughnut ng isa kong katrabaho, nilibre pa ulit ako ng isa kong katrabaho ng bavarian filled choco bar doughnut at paguwi ko ay nakakagulat na may doughnut ulit sa mesa.
Siguro ang buhay ay parang araw na ito. Hindi man maging maganda ang simula ay dapat lang maghintay at maniwala. Magiging matamis din ang lahat. Apir!
