New Zealand

Dati pangarap ko talagang pumunta sa New Zealand. Magmula nung bata ako hanggang college. Ang age limit na binigay ko sa sarili ko para makapunta sa New Zealand ay 25. Dapat bago ako magbentesingko anyos ay nasa New Zealand na ako. Kung susumahin ay may isa't kalahating taon na lang ako. Pero hindi ko na ito iniisip, parang hindi ko na gustong tumira sa bansa na maraming baka. Sa totoo lang, hindi ko na naiisip na tumira sa kahit anong bansa liban sa Pilipinas. Oo nga, pwera biro. Di ako baliw o tanga. May narealize lang ako sa pagbbyahe byahe ko.

Nerealize ko ang importansya ng aking pamilya, nung mga mahal ko sa buhay, nung aming munting tahanan. Dati wala akong pakialam sa kanila, ang totoo nga nyan ay kinamumuhian ko ang aking kakaibang pamilya. Away dito, away dun, reklamo dito, reklamo dun. Pero nung nagsimula akong bumyahe dahil sa aking trabaho at nagsimula akong mawala sa bahay namin ng mga ilang araw linggu-linggo, tumira sa iba ibang lugar, at madalas na kumain ng magisa ay nakakagulat na namiss ko ang aking pamilya. Napagtanto ko kung gaano nila ako napapasaya at naisip ko na hindi sapat na dahilan ang pera para ipagpalit ko ang kasiyahan na aking nadarama kapag kapiling sila at ang aking mga kaibigan. Dito ako pinanganak at kahit gaano pa kabulok ang kalakaran at sistema dito sa Pinas ay hindi ko ito ipagpapalit dahil ang puso ko ay nakatatak na sa lupain na ito.

Naalala ko na may napanuod ako dati na interview kay Sharon Cuneta at sinabi nya na kaya daw hindi sila nagmimigrate ng kanyang pamilya sa ibang bansa ay dahil magiging second class citizen daw sila. Kahit pa daw legal silang maging citizen ng isang banyagang bayan ay hindi pa rin ito katulad nung kapag nasa Perlas ng Silangan sila. "Pilipino ako kaya dapat sa Pilipinas ako nakatira."
Hindi ko idol si Sharon na kagaya ng tatay ko na umiyak pa nung kinasal siya kay Gaby pero humanga ako sa sinabi nya na ito. Totoo nga naman. Aba teka, June 12 pala ngayon. Araw ng kalayaan. Libre ang sakay sa LRT pero nagbebenta pa rin sila ng ticket sa mga hindi nakakaalam na libre. Hindi ko sinasadya na maging makabayan ang entry na ito. Siguro ay dahil sa lukso ng dugong Pilipino na nananalaytay sa akin. Laban Pacman! XD

Iloilo June 10-12, 2010

(pansinin ang 15th house rule ni Ate.. XD)


Things I've Learned from this Lakwatsa

1. When checking in a cheap pension house with a half naked tipsy male receptionist, reconsider.
2. Eat in Ted's or Dapli's instead of Shakey's and Greenwich.
3. People in Iloilo are ten times better than the people in Cagayan de Oro.
4. Going to Boracay from Iloilo is like going to Baguio from Cavite with traffic.
5. There is no pillow like my old dilapidated familiar pillow, no properly cushioned bed like my papag bed, no freshly Downied blanket like my Paulakwatsera-scented blanket and basically, There is no place like home. =)

AB in BC

Our first out of town trip
June 6, 2010
Baguio City

Butuan, San Francisco, Digos, Davao

Itinerary:

May 27, 2010

Residence to Malate Head Office to Manila Airport to Butuan Airport to San Francisco Branch

May 28, 2010

San Francisco Branch to San Francisco Bus Terminal to Davao Bus Terminal to Davao-Recto Branch

May 29, 2010

Davao-Recto Branch to Davao Bus Terminal to Digos Bus Terminal to Digos Branch to Digos Bus Terminal to Davao Bus Terminal to Davao Airport to Manila Airport to Malate Head Office to Residence.

1. A very exhausting weekend but I am not complaining. =)

2. Agahan, Tanghalian at Hapunan ko sa San Francisco, USA (Upper Side of Agusan) ay sa Jollibee na katabi lang ng branch. Dun ko narealize na parepareho ang lasa ng pagkain sa Jollibee. Hindi ako pinakain ng mga taga branch na ito pero ok lang, mababait naman sila.

3. Magkaiba ang San Francisco Bus Stop sa San Francisco Bus Terminal.

4. Nakita ko na sa personal si Sir Vincent. Siya yung isa sa mga kaclose ko na personnel ng branch particularly Bansalan branch (Bansalan is in Davao del Sur). Siguro kasi magkalapit yung age namin kaya nakaclose ko siya. Tsaka mabait siya tsaka nasasakyan niya ang mga kalokohan ko. Tsaka alam kong nababaitan siya sakin kahit na sinasabi niya na masama ako. =D

5. Nakapunta din ako sa Aldevinco (sikat na bilihan ng mga souvenir sa Davao City). Bumili ako ng authentic pearls at oriental bag. Dapat pala madami yung binili ko para naibenta ko online. Ang mumura kasi. 120 pesos lang yung pearls na sa Manila ay mga 700 siguro. At yung bag ay 150 lang kahit na mukhang galing sa Thailand.

Hanep. I love Davao =). Pero sa ganda ng Davao ay ito lang ang nakuhanan ko ng picture sa aking buong nakakapagod na travel sa bandang ibaba ng Pilipinas.

Nakita ko ito nung itinapon ko yung mga balat ng CAT-5 UTP Cable sa isang basurahan sa Digos Branch. XD